Erdevik se prvi put spominje 1351. godine


Usled obilja prirodnog blaga, Erdevik se rano javlja kao naselje. Arheološkim istraživanjem mnogi nalazi navode na zaključak da je na ovom terenu postojalo naselje još u bronzano doba. U selu se nalazi nekoliko lokaliteta iz rimskog doba, a po pisanim spomenicima Erdevik se prvi put spominje 1351. godine, dok na mapi Srema već 1730. godine. Iz ovog vremena još postoje kameni spomenici ispisani staroslovenskim pismom. Najezdom turaka 1526. godine, Erdevik pada pod vlast osvajača Sulejmana Veličanstvenog, koji se i zaustavio tu u blizini kod Iloka. Posle poraza pod Bečom, turci se povlače a od 1697. godine Ilok, sa velikim delom Srema(pa i Erdevikom) pada u ruke austriske vlasti tj. kneza Livija Odeskalskog i to sve do Prvog svetskog rata. Samo ime, mesto je najverovatnije dobilo od mađarske reči ERDOVEG što znači predeo pod šumom. Inače, etnička struktura stanovništva na području Erdevika je šarolika, što je posledica kolonizacija koje se vrše na ovom prostoru više od tri veka. Prema podacima, najstariji stanovnici ovoga sela su Srbi. Najintenzivnije su se doseljavali u vremenima turskih osvajanja južnih krajeva Srbije. Doseljavanje je pomogla i Austro-ugarska vlast znajući da tako pravi živi bedem Osmanliskom carstvu. Potom se ovde naseljavaju Nemci, Mađari i slovaci(tokom osamnaestog i devetnaestog veka). Erdevik je danas ozbiljan privredni subjekt Srema. najviše obradivih površina zahvata PP Erdevik sa oko 867 hektara oranica i 480 hektara vinograda i 102 hektara hmelja. Proizvodeći visoko kvalitetno grožđe i vina, erdevičani u sopstvenim podrumima čiji su kapaciteti oko 1000 vagona. Iz tog podruma na trpeze širom Evrope iznosi se traminac, rizling, sovinjon, burgundac i belo stono vino. A osim vina, pšenice, kukuruza i repe. erdevičani su čuveni proizvođači hmelja. Zbog postignutog izuzetnog kvaliteta ove kultur, pre dvadeset godina, najveće evropsko priznanje za hmelj dobili su erdevičani(ORDEN VITEZA ZA HMELJARSTVO). Sa školom iz 1755. godine, sa dva kulturno-umetnička društva(Slovačko iz 1907. i Srpsko iz 1947. godine), sa predivnim parkom i zelenilom u centru mesta, starim jedan vek, sa uzbudljivo-zatalasanim izvorima i potocima, oko 4000 erdevičkih stanovnika prebogatih u različitostima ne priznaju da su selo ili da su na periferiji progresivnog života.Oni to i nisu.